دوست‌داشتني‌ترين چيزها در نزد تو، در حق ميانه‌ترين و در عدل فراگيرترين و در جلب خشنودي مردم گسترده‌ترين باشد كه همانا خشم عمومي مردم، خشنودي خواص را از بين مي‌برد اما خشم خواص را خشنودي همگان بي‌اثر مي‌كند.
      خواص جامعه همواره بار سنگيني را بر حكومت تحميل مي‌كنند زيرا در روزگار سختي، ياري‌شان كمتر و در اجراي عدالت از همه ناراضي‌تر و در خواسته‌هايشان پافشارتر و در عطا و بخشش‌ها كم‌سپاس‌تر و به هنگام منع خواسته‌ها ديرعذرپذيرتر و در برابر مشكلات كم‌استقامت‌تر مي‌باشند. در صورتي كه ستون‌هاي استوار دين و اجتماعات پرشور مسلمين و نيروهاي ذخيره دفاعي، عموم مردم مي‌باشند؛ پس به آنها گرايش داشته و اشتياق تو با آنان باشد.

     سپس از ميان مردم، برترين فرد نزد خود را براي قضاوت انتخاب كن. كساني كه مراجعه فراوان، آنها را به ستوه نياورد و برخورد مخالفان با يكديگر، او را خشمناك نسازد. در اشتباهاتش پافشاري نكند و بازگشت به حق پس از آگاهي، براي او دشوار نباشد. طمع را از دل ريشه‌كن كند و در شناخت مطالب با تحقيقي اندك رضايت ندهد و در شبهات از همه با احتياط‌تر عمل كند و در يافتن دليل، اصرار او از همه بيشتر باشد و در مراجعه پياپي شاكيان خسته نشود.
      در كشف امور از همه شكيباتر و پس از آشكار شدن حقيقت، در فصل خصومت از همه برنده‌تر باشد. كسي كه ستايش فراوان او را فريب ندهد و چرب‌زباني او را منحرف نسازد و چنين كساني بسيار اندكند!
      پس از انتخاب قاضي، هرچه بيشتر در قضاوت‌هاي او بينديش و آنقدر به او ببخش كه نيازهاي او برطرف گردد و به مردم نيازمند نباشد و از نظر مقام و منزلت آنقدر او را گرامي دار كه نزديكان تو، به نفوذ در او طمع نكنند تا از توطئه آنان در نزد تو در امان باشد.
      در دستوراتي كه دادم نيك بنگر كه همانا اين دين در دست بدكاران اسير گشته بود كه با نام دين به هواپرستي پرداخته و دنياي خود را به دست مي‌آوردند.

     سپس در امور كارمندانت بينديش و پس از آزمايش به كارشان بگمار و با ميل شخصي و بدون مشورت با ديگران، آنان را به كارهاي مختلف وادار مكن؛ زيرا نوعي ستمگري و خيانت است. كارگزاران دولتي را از ميان مردمي با تجربه و با حيا از خانداني پاكيزه و باتقوا كه در مسلماني سابقه درخشاني دارند، انتخاب كن؛ زيرا اخلاق آنان گرامي‌تر و آبرويشان محفوظ‌تر و طمع‌ورزي‌شان كمتر و آينده‌نگري آنان بيشتر است.
      سپس روزي فراوان بر آنان ارزاني دار كه با گرفتن حقوق كافي در اصلاح خود بيشتر مي‌كوشند و با بي‌نيازي، دست به اموال بيت‌المال نمي‌زنند و اتمام حجتي است بر آنان، اگر فرمانت را نپذيرند يا در امانت تو خيانت كنند.
      سپس رفتار كارگزاران را بررسي كن و جاسوساني راستگو و وفاپيشه بر آنان بگمار كه مراقبت و بازرسي پنهاني تو از كار آنان، سبب امانت‌داري و مهرباني با رعيت خواهد بود و از همكاران نزديكت سخت مراقبت كن و اگر يكي از آنان دست به خيانت زد و گزارش جاسوسان تو هم آن خيانت را تأييد كرد به همين مقدار گواهي قناعت كرده او را با تازيانه كيفر كن و آنچه از اموال كه در اختيار دارد از او بازپس گير، سپس او را خوار دار و خيانت‌كار بشمار و طوق بدنامي به گردنش بيفكن.

     سپس در امور نويسندگان و منشيان به درستي بينديش و كارهايت را به بهترين آنان واگذار و نامه‌هاي محرمانه كه دربردارنده سياست‌ها و اسرار تو است،‌ از ميان نويسندگان به كسي اختصاص ده كه صالح‌تر از ديگران باشد. كسي كه گرامي داشتن، او را به سركشي و تجاوز نكشاند تا در حضور ديگران با تو مخالفت كند و در رساندن نامه كارگزارانت به تو يا در رساندن پاسخ‌هاي تو به آنان كوتاهي نكند و در آنچه براي تو مي‌ستاند يا از طرف تو به آنان تحويل مي‌دهد، فراموش‌كار نباشد و در تنظيم هيچ قراردادي سستي نورزد و در برهم‌زدن قراردادي كه به زيان توست كوتاهي نكند و منزلت و قدر خويش را بشناسد. همانا آنكه از شناخت قدر خويش عاجز باشد، در شناخت قدر ديگران جاهل‌تر است.
      مبادا در گزينش نويسندگان و منشيان، بر تيزهوشي و اطمينان شخصي و خوش‌باوري خود تكيه نماييد؛ زيرا افراد زيرك با ظاهرسازي و خوش‌خدمتي، نظر زمامداران را به خود جلب مي‌نمايند كه در پس اين ظاهرسازي‌ها، نه خيرخواهي وجود دارد و نه از امانت‌داري نشاني يافت مي‌شود! لكن آنها را با خدماتي كه براي زمامداران شايسته و پيشين انجام داده‌اند، ‌بيازماي.
      به كاتبان و نويسندگاني اعتماد داشته باش كه در ميان مردم، آثاري نيكو گذاشته و به امانت‌داري از همه مشهورترند كه چنين انتخاب درستي نشان‌دهنده خيرخواهي تو براي خدا و مردمي است كه حاكم آناني. براي هر يك از كارهايت سرپرستي برگزين كه بزرگي كار بر او چيرگي نيابد و فراواني كار او را درمانده نسازد و بدان كه هرگاه در كار نويسندگان و منشيان تو كمبودي وجود داشته باشد كه تو بي‌خبر باشي، خطرات آن دامن‌گير تو خواهد بود.